به تو پيوسته دل از وحشت شبهاي دراز
به تو پيوسته دل از تلخي ديدار شكست
به تو اي نغمه راز
به تو اي غنچه مست
به تو پيوسته دل آنجا ، كه نه ...
نتواند كه رهايي دهد از خويشتنم
به تو پيوسته دل آنجا ، كه پي از جنبش درد
نيش پر كينه فرو برده چو ماري به تنم
به تو اي ساغر لبريز اميد
به تو اي غنچه نيلوفر ناز
به تو پيوسته دل از ننگ درنگ
به تو پيوسته دل از رنج نياز
وه چه بت ها ، كه به شبهاي گرانبار و خموش
غم ديرينه بر انگيخت از اين جان تباه
من شوريده به ياد تو در اين كلبه تنگ
دل افسرده رها كرده به پندار سياه
وه چه شب ها ، كه به بيغوله ناكامي سرد
پيش آينه شكستم غم تنهايي خويش
دست بر چانه ، در انديشه تلخ ، از سر درد
رنگ جاويد زدم بر رخ رسوايي خويش
به تو پيوسته دل از ظلمت روز
به تو پيوسته دل از محنت شام
تو اي گنج مراد
به تو اي رنج مدام !
مرا ميبيني و هردم زيادت ميكني دردم

تو راميبينم وميلم زيادت مي شود هردم

به سامانم نميپرسي نميدانم چه سرداري

به درمانم نميكوشي نميداني مگر دردم

نه راه است اينكه بگذاري مرا برخاكو بگريزي

گذاري ياروبازم پرس كه تاخاك رهت گردم

ندارم دستت از دامن مگر بر خاك و اندم هم

كه برخاكم روان گردي بگيرد دامنت گردم
دوستت دارم